Samodziena naprawa instalacji sanitarnej wykonanej z polipropylenu

Polak potrafi. Niejeden z nas, gdy pojawia się w domu lub w samochodzie usterka, lubi samemu dokonać naprawy. Jak usunąć przeciek w instalacji wodnej wykonanej metodą zgrzewanego polipropylenu? Nowoczesne instalacje wodne bardzo często są wykonywane z polipropylenu. Montażu ich poszczególnych elementów dokonuje się metodą zgrzewu. Jeśli więc zdarzyło nam się na przykład przewiercić w łazience rurę z PP potrzebna będzie nam przede wszystkim zgrzewarka. Na ogół można ją bez problemu pożyczyć z jakiegoś sklepu hydraulicznego za niewielkie pieniądze. Oprócz niej do dokonania naprawy będziemy potrzebowali nożyc do cięcia polipropylenu (zamiast nich może być ewentualnie brzeszczot), czyścika (może to być czyścik do miedzi albo bardzo drobny papier ścierny), ostry przecinak, no i oczywiście niezbędny młotek oraz mufa, którą zechcemy wgrzać w uszkodzone miejsce. Pierwszym krokiem jest oczywiście dostanie się do przedziurawionej rury. Kując dookoła rury przecinakiem nie musimy się zbytnio obawiać, gdyż polipropylen jest bardzo odporny na uderzenia. Należy odkuć rurę na tyle, by móc ją swobodnie przeciąć, mieć dostęp zgrzewarką oraz by była możliwość odgięcia rur tak, aby pomiędzy je włożyć mufę. Gdy już przygotowaliśmy front pracy, możemy przystąpić do zasadniczej naprawy instalacji sanitarnej. Zaczynamy od przecięcia rury w miejscu, w którym jest uszkodzona. Następnie czyścimy oba końce, tak aby powierzchnia była wolna od kurzu czy betonu. Dostatecznie rozgrzaną zgrzewarkę (na ogół w zgrzewarkach jest to sygnalizowane diodą) nakładamy kamieniem na jeden z końców rury, na drugą stronę kamienia naciskamy mufę tak, aby rozgrzany kamień wszedł do końca. Czekamy kilkanaście sekund, wyciągamy mufę, ściągamy zgrzewarkę z rury i wykonujemy połączenie pamiętając o tym, by rozgrzanego polipropylenu nie zawinąć do środka. Gdy połączenie ostygnie możemy zabrać się do wykonania drugiego połączenia. Odchylamy rurę, tak aby zgrzewarką swobodnie rozgrzać środek mufy. Następnie rozgrzewamy koniec rury, potem jeszcze raz nagrzewamy mufę i dopiero wtedy szybko staramy się wykonać połączenie wsadzając rurę w mufę i przytrzymując prosto, aby połączenie nie było zniekształcone. Przy montażu lub naprawie instalacji sanitarnych z PP warto pamiętać o dwóch sprawach. Po pierwsze, aby instalacja działała bez zarzutu przez całe dziesięciolecia, musimy dbać o czystość połączeń. I na koniec druga wskazówka. Przy łączeniu rozgrzanych elementów nie powinno się ich obracać o więcej niż 45st C. Uwzględniając te wskazówki, każdy powinien sobie poradzić z usunięciem usterki w instalacji z PP.

Drzwi wewnętrzne

Drzwi wewnętrzne są bardzo ważnym elementem dopełniającym wnętrze naszego mieszkania. Kupując drzwi powinniśmy zastanowić się nad tym, jaki model oraz jakich kolor będzie najbardziej odpowiedni dla nas. Na rynku obecnie jest bardzo dużo rozmaitych modeli oraz wiele opcji kolorystycznych do wyboru. Drzwi wewnętrzne uzupełniają wystrój naszego domu, dlatego też wybór drzwi powinien być przemyślany i dostosowany do naszych potrzeb. Jest wielu producentów i każdy z nich oferuje w pewnym sensie inne drzwi wewnętrzne. Różnią się one okleiną, materiałami, z których są wykonane, a także ceną. Cena drzwi wewnętrznych waha się od 100 do 2000 zł w zależności d tego czy są to drzwi wykonane z płyty wiórowo-otworowej czy fornirowane. Dostępna kolorystyka w drzwiach wewnętrznych daje możliwość wyboru koloru dostosowanego praktycznie pod każdego klienta. W palecie znajdziemy kolory od bardzo jasnych typu olcha do ciemnych typu wenge. Najczęściej dostępnymi kolorami w drzwiach wewnętrznych są przede wszystkim kolory takie jak: olcha, wenge, calvados, orzech, jesion, mahoń, buk, dąb. Montując drzwi wewnętrzne pamiętajmy o tym, że rozmiar otworu zawsze powinien być większy o około 10 cm d rozmiar skrzydła, które zamawiamy. Do drzwi wewnętrznych zamawiamy ościeżnice stałe lub regulowane, w zależności od szerokości ściany. Ościeżnica stała, jak sama nazwa wskazuje ma stały rozmiar i nie posiada listew maskujących, natomiast ościeżnica regulowana posiada możliwość regulacji w zależności od zakresu oraz w standardzie zawiera listwy maskujące które mogą być stosowane jako eleganckie zakończenie zamontowanych drzwi. Często projektanci wnętrz dobierają kolor drzwi wewnętrznych do kolorów listew przypodłogowych oraz okien, wydaje się to być sprawdzona metodą wystroju wnętrza. Do tego uzupełnieniem może być także ładne przeszklenie w drzwiach wewnętrznych.

Identyfikatory - czyli bezpieczny powrót kota do

Jeśli masz psa lub kota powinieneś zadbać o jego bezpieczeństwo. Jednym z przejawów troski jest wyposażenie zwierzęcia w identyfikator lub mikrochip, który umożliwi odnalezienie czworonoga na wypadek niepożądanej rozłąki. Najtrudniejsze chwile dla właścicieli zwierząt to te, gdy ich pupil choruje oraz gdy znika z pola widzenia i nie wraca... Godziny nieobecności kota, który do tej pory nie wychodził z domu ciągną się w nieskończoność, z każdą minutą maleje też szansa na jego odnalezienie i rośnie zagrożenie nieszczęśliwego wypadku. Nawet jeśli nasz podopieczny trafi w ręce dobrych ludzi, to jak go odnaleźć i jak się dowiedzieć, że nic mu nie jest? Oto kilka sposobów umożliwiających odnalezienie zagubionego zwierzaka, są to proste i niedrogie rozwiązania, a mogą uratować kocie życie i pozwolić na szczęśliwe zakończenie niekontrolowanej wycieczki po okolicy... Obroże dla kotów Założenie kotu obroży do której można przyczepić identyfikator, czy chociażby nasz numer telefonu i adres to najprostsza forma oznakowania zwierzęcia. Ma jednak wielu przeciwników, którzy jej nie stosują z uwagi na obawę, że kot wspinając się po drzewach czy przeciskając się przez wąskie szczeliny może się zaczepić, w konsekwencji może dojść do uduszenia lub po prostu wpadnie w pazury innego drapieżnika, czy psa. Owszem ryzyko takie istnieje, jest jednak mniejsze od tego związanego z zaginięciem kota. Dlatego powinniśmy kupować specjalne elastyczne obroże dla kotów, które umożliwiają im wysmyknięcie się w razie wypadku. Nie kupujmy obroży dla małych psów czy szczeniaków, ponieważ mają one spełniać inną funkcję – uniemożliwiają ucieczkę, gdy tymczasem obroże dla kotów, są tak skonstruowane i wykonane z takich materiałów, by kot miał szansę wydostania się z niej gdy zajdzie taka potrzeba! W sklepach zoologicznych pytajmy o produkty przeznaczone dla kotów, tak samo jak pytamy o odpowiednie jedzenie dla kota, przecież nie karmimy go granulkami dla szczeniaków, ratlerków czy yorków, a jeśli sprzedawca będzie chciał nam sprzedać obrożę dla psa, tylko dlatego, że pasuje rozmiarem, to lepiej zmienić sklep. Identyfikator Identyfikator powinien być jak najmniejszy, by nie przeszkadzał kotu, może być wykonany z plastiku lub metalu. Są one dostępne w sklepach zoologicznych i niektórych gabinetach weterynaryjnych, można wybierać spośród różnych kształtów i kolorów ale najważniejsze, by nie miał ostrych krawędzi. Nie wszystkie identyfikatory są wiszące, można spotkać tez takie, które montuje się płasko na obroży. Jakie informacje umieścić na identyfikatorze? Aby Twój kot miał szansę na powrót do domu, musisz wyposażyć go w identyfikator z odpowiednimi informacjami. Nie graweruj imienia kota, bo przecież nie będzie on reagował na swoje imię gdy trafi do obcych ludzi, najważniejsze są natomiast Twoje dane, które umożliwią szybki kontakt. Podaj więc numer telefonu oraz adres zamieszkania, jeśli wielkość identyfikatora na to pozwoli, to podaj jeszcze jeden numer telefonu do kogoś z rodziny lub przyjaciela, na wypadek gdybyś stracił telefon, zasięg, itd. Wszak wiadomo, że gdy coś się dzieje, to wówczas zawodzą najprostsze rzeczy i zwykle rozładowuje się telefon! Dzwoneczek dla kota Niektórzy właściciele kotów zawieszają im u obroży dzwoneczek, czy zastanawialiście się kiedyś dlaczego? Otóż ma to zapobiec polowaniu na ptaki i gryzonie przez domowe koty! Na wsi byłoby to nie do pomyślenia, przecież koty powinny chronić gospodarstwa przed myszami ale właściciele kotów domowych, którzy kupują najlepsze karmy dla kotów woleliby mieć większą kontrolę nad dietą swoich pupili, zwłaszcza że jest to najczęstsze źródło zarażenia się pasożytami. Ale uwaga niektóre koty do perfekcji opanowują sztukę takiego poruszania się, by nie wprawiać w ruch dzwoneczka, albo po prostu „gubią” obrożę... A może tak mikrochip? Mikrochip powinien być zabezpieczeniem nie zamiast ale obok tradycyjnego identyfikatora, ponieważ w większości przypadków koty są znajdowane przez ludzi z sąsiedztwa, którzy nie mają możliwości odczytania informacji zawartych w chipie. Co więcej, osoby takie nie muszą nawet wiedzieć, że znaleziony przez nich kot posiada „wizytówkę”, i nie każdemu też będzie się chciało udać do gabinetu weterynaryjnego w celu jej odczytania... Mikrochipy są wielkości ziarenka ryżu, lekarz weterynarii umieszcza go pod skórą na karku zwierzęcia za pomocą grubej igły, koszt takiego chipu to kilkadziesiąt złotych, doliczyć należy także wizytę w gabinecie. Skuteczność mikrochipów Skuteczność mikrochipów zależy przede wszystkim od naszego podejścia oraz tego, czy osoby, które znajdą naszego kota będą potrafiły odczytać informacje w nim zawarte. W specjalne czytniki czipów są wyposażeni lekarze weterynarii oraz schroniska dla zwierząt, gdzie najczęściej trafiają nasi zagubieni przyjaciele. Niestety bywały sytuacje, że czytnik znajdujący się w danym gabinecie nie był w stanie rozszyfrować kodu w chipach produkowanych przez inne firmy, a zatem skuteczność takiego podskórnego identyfikatora spadała do zera! Dziś ważne jest, by kupując mikrochip upewnić się, ze spełnia on normy ISO 11784 lub 11785, co zapewni większe bezpieczeństwo kotu, a nam pewność, że w razie gdyby się zgubił, ktoś będzie mógł i jemu i nam pomóc. Koty domowe na dworze Koty, które mieszkają w domu ale są też swobodnie wypuszczane na dwór znają doskonale swoją okolicę i bez problemu odnajdują drogę do domu jednak i one powinny nosić przynajmniej jeden rodzaj identyfikatora. Jeśli kot ulegnie wypadkowi, to przynajmniej ktoś będzie mógł nas powiadomić, co przynajmniej zaoszczędzi nam wielu miesięcy oczekiwania i martwienia się o naszego przyjaciela i chociaż taka prawda jest niezwykle bolesna, to będzie lepsza od niepewności... W przypadku kotów, które żyją pod kluczem, swobodne wyjście z domu może się skończyć tragicznie, dlatego lepiej wyprowadzać takie zwierzęta na smyczy. W tym celu należy zaopatrzyć się w specjalne szelki dla kotów i lekką smycz, dzięki której będziemy mieli kontrolę nad zwierzęciem. Pamiętajmy, że spacer z kotem różni się od spaceru z psem, to raczej badanie terytorium do czego musimy zachęcać kota, przynajmniej na pierwszych wyjściach. Nigdy nie wolno przywiązywać kota i zostawiać go bez opieki, ponieważ uniemożliwiamy mu ucieczkę, a jak wiadomo nie wszystkie psy lubią koty w swoim otoczeniu!

Klasyfikacja ogrodów

Według terminologii stosowanej w ogrodnictwie, ogród to przestrzeń przeznaczona pod uprawę różnego rodzaju roślin. W najczęstszym rozumieniu jest to także powierzchnia, której część przeznaczona jest do celów rekreacyjno-wypoczynkowych. Rodzaje ogrodów sklasyfikowane są ze względu na ich styl, asortyment oraz ogrodnicze budowle. Motyw przewodni stylu, w projektowaniu ogrodów, przejawia się głównie w ogrodach włoskich, japońskich, zen, chińskich, angielskich, francuskich i holenderskich. Przykładowo, ogród w stylu angielskim charakteryzuje przede wszystkim nawiązanie do popularnego w osiemnastym wieku parku angielskiego, który był typem ogrodu, który zrywał ze sztywnymi zasadami projektowania ogrodów barokowych. Jego podstawą było odtwarzanie naturalnych krajobrazów. Jego nastrojowy i sentymentalnych charakter potęgować miały sztucznie wprowadzane elementy architektury, mające przenosić w antyczną przeszłość. Mini świątynie, obeliski, czy sztuczne ruiny miały podkreślać ten klimat. Angielski styl ogrodów wyróżnia się także brakiem ogrodzeń czy parkanów. W ich zastępstwie występują żywopłoty, skałki czy strumyki. Ogród w stylu francuskim, określany również jako ogród w stylu barokowym nawiązuje do ogrodów, które zaczęły się pojawiać we Francji z siedemnastym wieku, a te zaś czerpały z włoskich ogrodów renesansowych. Współcześnie, jeżeli projektujemy ogród w stylu francuskim najważniejsze jest zachowanie jego regularnej kompozycji. Najczęściej jest to przestrzeń podzielona główną aleją, która przechodząc przez środek obszaru ogrodu, dzieli go na dwie symetryczne części. Drzewa, krzewy i żywopłoty muszą być równo przycięte. Ogrodowe labirynty stworzone z żywopłotów to właśnie cecha ogrodów baroku i rokoka. W ogrodach barokowych bardzo ważnym elementem było stworzenie gry światło-cieni, którą uzyskiwało się dzięki zróżnicowaniu wysokości terenu, oraz różnobarwnym rodzajom roślin. Wykorzystywanym elementami architektury były rzeźby, fontanny oraz ławki. Projekty ogrodów w stylu japońskim są obecnie najbardziej popularne i stosowane zarówno w przestrzeniach ogrodów prywatnych, znajdujących się zaraz przy domu, jak i w miejskich parkach. Główną zasadą jest tu umiejętne naśladowanie przyrody. Nawet wszelkie, oczywiście niezbędne zabiegi pielęgnacyjne, należy wykonywać w taki sposób, aby jak najmniej widoczna był ingerencja człowieka. Człowiek najlepiej wypoczywa na łonie dzikiej natury. Takie też wrażenie ma stwarzać ogród japoński. Ucz się od natury, ale jej nie kopiuj – tak brzmi zasada zapisana w jedenastym wieku dotycząca właśnie tworzenia ogrodu japońskiego. Innymi rodzajami ogrodów, których projekt nie jest zależny ani od konkretnego stylu, ani od asortymentu (ogród różany, oliwny, dendrologiczny, bylinowy, skalny, park, sad, winnica), są ogrody takie jak: botaniczny, działkowy, jordanowski, krajobrazowy, aklimatyzacyjny, tarasowy, zimowy czy zoologiczny.

Kalendarz ogrodnika

Rok działkowca i jego poszczególne pory roku i określone miesiące, charakteryzują się konkretnymi pracami, które ten wykonywać musi, aby uprawa roślin i kwiatów zaowocowała jak najpiękniejszymi okazami w czasie kwitnienia czy owocowania. Wówczas całoroczna praca ogrodnika zostanie wynagrodzona. Kalendarz ogrodniczy pełen jest zadań na każdy miesiąc. Zadania na styczeń to przede wszystkim bielenie drzew i krzewów owocowych wapnem, zbiór ostatnich, zimowych warzyw, oraz kontrola zebranych jesienią i przechowywanych w odpowiednio chłodnym i wilgotnym miejscu owoców i warzyw. Luty jest miesiącem całkowicie wolnym od prac ogrodowych, pierwsze czynności przygotowawcze zaczynają się w marcu. W tym miesiącu jest odpowiednia pora na to, aby przekopać ziemię, która przeznaczona będzie pod uprawę, odżywienie gleby kompostem oraz przygotowanie grządek. Wówczas również rozpoczyna się pierwsze sianie i sadzenie. Można już posiać szpinak i posadzić cebulę oraz czosnek. Mimo wszystko należy jeszcze do końca miesiąca przykryć grządki ochronną ściółką, w razie możliwych przymrozków. Marzec to również odpowiedni czas na sadzenie krzewów jeżyn oraz malin. Kwiecień to czas sadzenia roślin takich jak, sałata, seler, kalarepa, które wcześniej hodowaliśmy w domu czy szklarni. Siejemy marchew, pietruszkę, koper, rzodkiewkę, por, buraki, ogórki, rzepę i inne, które zamierzamy w tym roku uprawiać. Regularnie podlewamy i plewimy zagony, aby chwasty nie przeszkodziły w wzrastaniu słabych jeszcze roślin. W maju, kiedy ryzyko przymrozków jest już znikome, można posiać również rośliny, które nie są odporne na temperatury poniżej zera. Siejemy groszek, fasole, cukinię, dynie, kabaczek. Sadzimy pierwsze pomidory. Podczas podlewania pamiętając i tym, że należy je podlewać bezpośrednio przy korzeniach. W czerwcu, kiedy rośliny potrzebują najwięcej pokarmu, dobrze jest dodatkowo nawieźć glebę. Dokonujemy pierwszych zbiorów, które od razu uzupełnić możemy kolejnym siewem. Usuwamy kwiatostany cebuli, szczypiorku i czosnku. W przypadku pomidorów, usuwamy pędy, które rosną poniżej tych kwitnących. W lipcu, ze względu na pierwsze upały pamiętać musimy o regularnym podlewaniu wszystkich roślin. Poza tym zajmujemy się dalszą pielęgnacją zagonów, odchwaszczaniem, usuwaniem przekwitniętych kwiatostanów i dodatkowym nawożeniem. Zbieramy cebule, marchew, pietruszkę, buraki, groszek, fasole szparagową i koperek. U pomidorów nadal usuwamy boczne pędy i gdy owoce zaczną już owocować można dodatkowo nawozić je mieszanką z azotem, fosforem i potasem. W sierpniu nawozimy marchew saletrą amonową, zbieramy cebulę (jeżeli szczypior jest już załamany), pamiętamy o podlewaniu kopru włoskiego, zbieramy cukinię, kabaczki i dynię, spulchniamy ziemię na międzyrzędziach i usuwamy chwasty, siejemy cebule na następny rok. Pod koniec sierpnia wykopujemy ziemniaki, buraki oraz marchew. Wrzesień to już pierwsze prace przygotowujące ogród na nadejście zimy. Jeżeli zrobi się już chłodniej możemy zacząć przekopywanie ziemi, o ile oczywiście mamy puste zagony pozostałe po zbiorach. W październiku dokonujemy już ostatecznych zbiorów warzyw. Jeżeli pomidory nie są jeszcze dojrzałe i tak należy je zerwać i położyć na parapecie aby dojrzały. Warzywa korzeniowe natomiast mogą pozostać w ziemi, aż do momentu pierwszych przymrozków. Wrzesień i październik jest także czasem zbiorów jabłek i gruszek. Listopad i grudzień to czas na dokarmianie zwierząt i upewnienia się, czy rośliny zostały dobrze zabezpieczone przed mrozem.

Instalacja sanitarna - z czego ją wykonać?

Niemal każdy, kto stoi przed remontem lub montażem instalacji sanitarnych w swoim domu wcześniej czy później musi podjąć decyzję: z czego je wykonać. Wiadomo, że każdy producent swoje chwali. Warto więc znać wady i zalety różnych technologii. Jak wspomnieliśmy na wstępie, instalacje sanitarne można wykonać w różnych technologiach. Do wyboru mamy między innymi instalacje z miedzi, z polipropylenu, stali oraz pex-al-pex. Co warto wiedzieć na ich temat? Ponieważ na temat zalet danych technologii bez problemów można uzyskać informacje u producentów, w artykule tym skoncentrujemy się na wadach. Instalacje sanitarne wykonane ze stali i miedzi. Ponieważ miedź jest zasadniczo miękkim metalem, instalacje z niej wykonane są bardzo podatne na urazy mechaniczne. Ponadto w instalacji wodnej wykonanej z miedzi znajdują się rzecz jasna jony miedzi, które następnie (w przypadku instalacji wody użytkowej) przedostają się do organizmu. Grozi to nadmiarem miedzi w organizmie, który skutkuje poważnymi problemami zdrowotnościowymi. W tego typu instalacjach od czasu do czasu może się też trafić zimny lut, który potrafi zacząć przeciekać dopiero po roku czy dwóch latach. Jedną z najistotniejszych wad instalacji stalowych jest natomiast wysoka podatność na korozję (ocynk traci swoje właściwości ochronne powyżej temp. 60 st. C.). Ważny też jest fakt, iż wewnętrzna strona stalowych rur jest chropowata, przez co z czasem ich przekroje ulegają zmniejszeniu. Instalacje z tworzyw sztucznych Choć Polipropylen jest to jedna z najbardziej rozpowszechnionych technologii stosowanych w instalacjach wody użytkowej, ma ona swoje wady. Jedną z nich jest podatność na płomienie ognia, oraz wzrost temperatury (duża rozszerzalność cieplna). Oczywistym jest fakt, że instalacji centralnego ogrzewania przy kotle na paliwo stałe nie możemy wykonać w całości z polipropylenu. Trochę lepsze parametry będzie miała instalacja wykonana z PEX'a, niemniej ta też nie może pracować w temperaturze wyższej niż 95st. C. Rury wykonane w tej technologii są podatne na zgniecenie lub zagięcie. Te krótkie rozważania można podsumować następująco: nie ma instalacji sanitarnej bez wad. Niemniej starannie rozważając projekt instalacji, która będzie miała funkcjonować w naszym domu, zapewne uda nam się wybrać tę optymalną.

Przydatne akcesoria zoologiczne

Gdyby do sklepu zoologicznego wysłać osobę, która nie ma zielonego pojęcia o psach, a jedynym przedmiotem kojarzącym się jej z psem pozostaje smycz – powstałby niemały problem. Mało kto bowiem interesuje się zoologicznymi akcesoriami, jeśli sam nie korzysta z nich na co dzień lub nie ma z nimi do czynienia w pracy lub w domu. Żaden właściciel psa, kota, chomika czy jakiekolwiek gada nie będzie miał większego problemu z wyborem akcesoriów, które ułatwią funkcjonowanie jego ukochanego zwierzaka. Jednak gdyby do sklepu zoologicznego wysłać osobę, która nie ma o tym zielonego pojęcia, a jedynym przedmiotem kojarzącym się jej z psem pozostaje smycz – powstałby niemały problem. Mało kto bowiem interesuje się zoologicznymi akcesoriami, jeśli sam nie korzysta z nich na co dzień lub nie ma z nimi do czynienia w pracy lub w domu. W większości przypadków społeczeństwu znany jest jedynie podstawowy zestaw dla psa – smycz, kaganiec, obroża i szelki; kota – kuweta i smycz; albo ptaków – klatka i pojemnik na wodę. Trudno więc oczekiwać, aby kompletny laik mógł nagle z pamięci wymienić jakieś przydatne akcesoria zoologiczne, które nie obejmują „zestawu podstawowego”, a które jednocześnie są wręcz konieczne do tego, aby zwierzak czuł się komfortowo i bezpiecznie. Jest to bardzo ważne zwłaszcza w czasie spaceru podczas chłodniejszego dnia, gdy małe zwierzęta – głównie psy i koty – bardzo szybko marzną. Przydatne okazują się wtedy specjalne ochraniacze na łapki czy ubranka, które zakłada się zwierzęciu i które chronią je przed działaniem zimnego wiatru czy nawet samego śniegu lub deszczu. Ochraniacze na łapki są też użyteczne ze względu na fakt, że można je szybko zdjąć po wejściu do domu, dzięki czemu ani pies, ani kot nie zabłocą podłóg i dywanów. Nie wolno też zapominać o innej sytuacji, gdzie ważną rolę odgrywają akcesoria zoologiczne pomocne np. w czasie dłużej podróży samochodem, pociągiem lub nawet samolotem. W tym ostatnim przypadku konieczny będzie odpowiedni transporter dla kota lub psa, który powinien być dość obszerny, wygodny i bezpieczny. Narażanie zwierzaka na dodatkowy stres nie jest wskazane, zaś odpowiednio dobrany transporter potrafi w tym zakresie zdziałać niesamowite cuda. Oczywiście są też inne akcesoria zapewniające komfort i wygodę – legowiska i żwirek dla kotów, poidła czy podłoża do klatek dla ptaków, filtry i dekoracje do rybich akwariów. Dzięki nim każdy zwierzak poczuje się pewniej, bezpieczniej i nie będzie sprawiał większych problemów.